Ankaragücü’nde yine bir değişim yaşandı. Recep Karatepe ile yollar ayrıldı. Şimdi yeni bir teknik direktör, yeni bir başlangıç ve yeni umutlar konuşulacak. Ancak artık şunu anlamamız gerekiyor: Ankaragücü’nün geleceği yalnızca teknik direktör değişiklikleriyle, transferlerle ya da saha içinde alınacak sonuçlarla kurtulamaz.
Bu kulübün çok daha büyük bir desteğe ihtiyacı var.
Gelecek hafta oynanacak iç saha karşılaşmasında taraftarın uzun süredir beklediği kağıt bilet uygulamasına geçilmesi de önemli bir gelişme. Taraftarın sesinin duyulması, taleplerinin karşılık bulması kıymetli. Çünkü Ankaragücü taraftarı bu kulübün yalnızca destekçisi değil, en önemli parçasıdır.
Ama artık bir adım daha ileri gitmeliyiz.
Ankara’da kimin nerede tanıdığı, kimin hangi kapıyı çalabilecek gücü varsa Ankaragücü için o kapıyı çalmalı. Kim kime ulaşabiliyorsa ulaşmalı. Kimden destek istenebiliyorsa istenmeli. Gerekirse yalvarmalı, gerekirse yakarmalıyız. Çünkü konu şahıslar değil, makamlar değil, kişisel hesaplar hiç değil. Konu Ankaragücü!
Bu şehrin iş insanları, siyasetçileri, bürokratları, esnafı, sivil toplum kuruluşları ve Ankaragücü sevdalıları artık elini taşın altına koymalı. Herkes gücü ve imkânı ölçüsünde bu kulübe destek vermeli.
Bir zamanlar Ankara’nın neresine giderseniz gidin Ankaragücü armasını görürdünüz. Esnafın dükkânında, dolmuşta, otobüste, iş yerinde, sokakta… Bu şehir Ankaragücü ile nefes alırdı. Şimdi yeniden o günlerin ruhunu yakalamamız gerekiyor.
Armamızı yeniden sokaklara taşımamız, şehri Ankaragücü konusunda bilinçlendirmemiz gerekiyor. Çocuklara bu armayı anlatmalı, gençlere bu sevdayı aşılamalı, Ankara’nın her köşesinde Ankaragücü’nü hissettirmeliyiz.
Çünkü Ankaragücü yalnızca bir futbol takımı değil. Bu şehrin tarihi, kültürü, hafızası ve ortak değeridir.
Kimsenin birbirine küsme, ayrışma, hesaplaşma lüksü yok. Bugün kişisel meseleleri bir kenara bırakıp aynı arma etrafında buluşma zamanı. Dün ne yaşandığını konuşmak yerine yarın ne yapabileceğimizi düşünmeliyiz.
Yönetimiyle, taraftarıyla, iş insanlarıyla, eski yöneticileriyle, eski futbolcularıyla ve bu armaya gönül vermiş herkesle yeniden kenetlenmeliyiz.
Kimse tek başına Ankaragücü’nü kurtaramaz. Ama herkes elini uzatırsa bu kulüp yeniden ayağa kalkabilir.
Unutmayalım; başka şehirlerin takımları olabilir ama bizim başka Ankaragücü’müz yok.
BAŞKA ANKARAGÜCÜ YOK!
Bu arma bize emanet. Şimdi emanete sahip çıkma zamanı.
